amandagelo

Ecce Yayıncılık
288 Sayfa
Bir Gelişim Öyküsü
amin Zefrel'in ikinci kitabı
Spiritüel AŞK



Kitaptan Alıntılar;

Belki de düşünüp taşınacakta öğüt kendisine yarayacak.
Sen bilebilir misin ki?
Kendisine sorsan
'' senin bilincini şimşeklemek için hazırlanmış cümleler başkasının anladığı ile gürler mi?''
desen
Seni dinler mi?
Göstersen bilmez mi?
O içindeki de benmişim demez mi?
Sen bilebilir misin ki?

.................................................. .........

Bu sözle değil gözle değil hisle gelen bir şeydi.
Herkesin hissi de kendinceydi.
Herkese de hep olduğu gibi kendince gelecekti.
Söze göze gerek kalmayacaktı.
Tek bir his gelecek her şeyi söyleyecekti.
Yolu gösterecekti.
Bu his tüm öğütleri tüm nasihatları geldiği insana anlatacaktı.
Bana da böyle oldu olana da böyle olmuş olacak olana da elbet böyle olacak.
‘Kendince bir his’ olacak ardından vuku bulacak.

...........................

Birde biz bizi sürekli gözleyen sadece yarattıklarıyla ilgilenen bir Allah’ın olduğunu unutarak yaşamalara o kadar alıştık ki!
Sabah uyandığında günaydınını ilk önce O’nun la gerçekten paylaşıyor musun?
Ya da gece yatmadan önce iyi gecelerini?
Maksadım kelimeler değil tabi anımsandığı andır!
Sen dürüst müsün?
Yoksa sadece işine geldiğinde ananlardan mısın?
Önemi en başta seni Yaratan bir varlık olmasındandır.
Annenin rahmine düşmene sebep gerçekten baban mı sanıyorsun?
Biz bizi sürekli gözeten bir varlığı unutarak yaşamalara o kadar alıştık ki!
Tüm korkumuz telaşımız asıl meğer bundanmış.

..............................................

Hayatı anlatıyor anlatırken kendine daha da çok bağlıyordu hayatın kendi bağımlılığından daha da çok soğutuyordu.
Nefsime acıydı ama bu yaşanan asıl hayattı.
Hayır sanıldığı gibi değildi!
Yapmalıydı aşkı şimdi başka haliyle yaşamalıydı.
Sonunda hiç bir şekilde ayrılık olmaması garantisi bulunan partneri hayat ile bağdaştıran hissini ise sadece masallarda tadabileceğim güzellikteydi sanki beni içine alan.
Kim olsa yaşardı.
Zaten herkes de yaşayacaktı.
Bir tek bende vuku bulmayacaktı.

..........................................

Umduğum bakış açısı asla böyle başıma gelen değildi tabi. Bu gelmeden umulacak birşey de değildi hani. Çevremden gördüğümdü umduğum çevremde aslında umduğum gibi de hiç ama hiç gözükmüyormuş.
Yokmuş aslında örneğim bilmiyordum.
Hismiş yeni öğretmenim anlıyordum.
Umduğumu da hiç ama hiç aramazken hem de bulduğumdu derinden umduğum.
Farkında olmadan içimde bulundurduğum.
Ah bi bilseniz ben neler umarken bu alemde neler neler buldum.

Hiç ummazdım!
Umduğumu bulacağımı değil tahmin bilincime bile sığdırmazdım.
Adını koyamıyordum hiç bir zaman çünkü öyle yetişmiştim öyle bilenmiştim.
Ama değiştim.
Kendim için.
Adı nefs'miş soyadı da madde
Şimdi geldim yönü şimdi ele aldım.
.................................................. .

Astral seyahatler ruh-beden ayrışmaları bu araştırmalarımın içinde en çok ilgimi çeken konulardı.

Yirmi yedi yaşıma kadar bu konular hakkında bir takım şeyler duysam da duyduğum şeyler bana ya kişilerin ruhsal problemleri olduğunu ya da hayal ile gerçekliği ayırt edemediğini düşündürürdü.

‘’Ruh ve beden ayrışması da ne demek şimdi?’’ diyebilenler gibiydim ben önceden.
Onlarla alay ederdim içten içe.
Yaşayanlarla.
Şimdi ‘’ne komikmişim!’’ dedirtiyor zaman.
Bunlar ne bir hayal nede bir problem. Gerçek yaşanıyor ve hayat herkese zamanı gelince kendi gerçeğini gösteriyor.
Bende ilk değilim bende son.
.................................................. ...............

Kendi huyu vardır kendi özellikleri.
Senin sayende kendine ait düşünce sistemi var nefsinin kendine ait olayları algılama seviyesi olan tamamen bizim enerjimizden faydalanan içimizdeki ikici kişi bizden bağımsız bizi en derinden etkileyen…
…adı nefs’tir onun soyadı da madde
Algılarımızı yani şuur seviyemizi onun sayesinde sadece görebildiklerimiz ve duyabildiklerimiz kısacası dünya gözü ile algılayabildiklerimizin üzerine çıkaramadığımız için kendimizi onunla bir bütünmüş gibi sanıp aslında tamamen onun esiri olmuş durumda yaşamaya devam ediyoruz.
Çünkü bizler sadece onları görüyoruz onlardan ibaretiz sanıyoruz.
Ruhsal varlığımızın görme yetisi şu an onların gözlerine bakıyor.
Ve biz kanıyoruz
Onun otomatik sersemliği içinde yaşamaya devama dalıyoruz.
Bizim düşünce sistemimizi kullanarak kendince yaşamalara devam edendir kendisi.
Asıl gerçek ona yön vermesi gerekendir.
O düşüncenin temelidir.
Biz’dir.
..........................................

Tek bedende iki can misalidir insan; biri nurdan biri çamurdan.

............................................

His; Hiç bir nefs yokki o güç karşısında gözyaşlarının onu eritmesine engel olabilsin.

............................................

İçimdeki o sonsuz karanlık koca vadide üç kişiydik biz.

O ben ve nefsim.

............................................



Tesadüf mü?

Daha detaylı bilgi için adrese bakabilirsiniz.

Sevgiler Saygılar